Zaterdag 28 februari. Wij zijn weer thuis. Na een relatief korte vlucht van goed 8 uur, anderhalf uur sneller dan heen, landden we om half negen op de Zwanenburgbaan.

De Polderbaan is na het ongeluk van afgelopen woensdag nog niet in gebruik. Dat ongeluk droeg niet echt bij aan een rustig gevoel bij Tim tijdens de vlucht. Het was weer een erg vervelende vlucht voor hem, ondanks de nieuwe medicijnen en weer een ander probeersel: een watje in het rechteroor, en op advies van de stewardess cola drinken. We hebben afgesproken voorlopig niet meer te gaan vliegen, wat niet echt een probleem is.

Tante Jeanne stond ons op te wachten in de aankomsthal, en met het taxibusje (een echte) waren we snel thuis.

En nu maar wennen. Aan het grauwe weer, de huizen die niet oranje, rood, geel of blauw geverfd zijn, de bougainville die niet in bloei staat, en alle gehaaste witte mensen. We gaan ons best doen niet meteen ook zelf weer gehaast en wit te worden. Maar het belangrijkste is het mooie resultaat van Tim vast te houden en uit te bouwen. Daar hebben we alle vertrouwen in. En Curacao houden we in ons hart en hoofd, ayo!

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Vrijdag 27 februari. Vandaag echt de laatste therapiedag, en op een nieuwe tijd: om 8 uur waren we present. Bas mocht er weer bij zijn op het dock, waar een leuke verrassing wachtte als oefening. Tim en Bas mochten met de foto’s van de Feyenoord-spelers hun favoriete opstelling maken. Marrit had er als Friezin stiekem een foto van een Heerenveen-speler tussen gedaan, die helaas niet door de selectie kwam.

In het water was het weer als vanouds, heerlijk zwemmen en oefenen met Li-Na. Je hoeft de foto’s maar te zien om het plezier te voelen.

En toen tijd voor het afscheid, altijd moeilijk als je twee weken zo intensief met elkaar bent opgetrokken. We kregen nog tips mee om Tims arm te ontspannen, de verdere oefeningen komen in een verslag dat ook naar de ergo en fysio gaat op Heliomare. Zo gaan we het goede effect behouden en wie weet verder uitbouwen.

Tim kreeg een prachtig fotoboek en DVD van de afgelopen weken, en Bas een poster van een mooie vis, met achterop de afscheidsgroet van de Snorkelclub.

Nu zijn we nog een uurtje in Chogogo om ons voor te bereiden op de vlucht van 19 uur. De koffers zijn gepakt, de laatste woorden geschreven. We nemen een eiland vol herinneringen mee, die we voor altijd bij ons houden.

We melden ons morgen nog een laatste keer vanuit Vijfhuizen, en sluiten dan deze weblog af. Een goed weekend alvast voor iedereen. 

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Donderdag 26 februari. De laatste volle dag hier, dus die gebruiken we helemaal! Rond 9 uur waren we voor de laatste keer deze reis op Cas Abou. Heerlijk gesnorkeld, en ook oma vond een geschikte variant: alleen met de duikbril, en dan af en toe boven water naar adem komen happen. Zo zie je bijna net zoveel.

Om 10 uur komen de dames van de bar voor de koffie, om 11 uur gaat de frituur aan voor de bitterballen, dus we waren goed voorzien tijdens het kaarten. Onze dag op Cas Abou is kort om de therapie te kunnen halen (half twaalf weg), dus we doen gewoon de borrelhap bij de koffie.

Tim was ook vandaag goed in vorm; de rechterhand was zeer ontspannen, en André merkte dat Tim voor het eerst zijn rechterarm helemaal kon strekken als Li-Na met haar snuit tegen Tim’s rechterhand duwt.

Morgen na afloop van de laatste therapie (8-10 uur), nemen we met André een aantal oefeningen door om thuis te kunnen doen. Helaas zonder dolfijn en zonder het weer van Curacao, maar het gaat uiteindelijk om het resultaat.

Vandaag is al de dag van een aantal laatste keren: laatste keer supermarkt Vreugdenhil, eten ‘s avonds bij Chogogo. Alle dagelijkse dingen hebben hier een flinke dosis kleur, zon en gemoedelijkheid die we enorm zullen missen.

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Woensdag 25 februari. De dag begon in het centrum van Willemstad, waar Bas wat spulletjes wilde kopen om te laten zien bij zijn spreekbeurt over Curacao. Geslaagd bij Nena Sanchez, schilderes van de couleur locale. Op 18 maart zullen jullie het zien, klas van Bas! Hier een foto van een cruiseschip dat net het Schottegat binnenliep tijdens onze koffie aan de Handelskade. Spectaculair te zien hoe een klein sleepbootje zo’n kanjer naar binnen trekt.

Minstens zo spectaculair zijn het slavernijmuseum en hotel Kura Hulanda in Otrabanda. Prachtig gehuisvest in wat vroeger een paar vervallen straatjes waren. Bij het zien van de collectie over de rol van Nederland in de slavenhandel ben je niet meer zo trots op "ons" handelsverleden.

Tim had vandaag een heel gezellige therapie-sessie. Hij zat vol verhalen, en ook zijn nieuwe "echte" Lacoste zonnebril droeg bij aan de feestvreugde: samen met André de "Blues Brothers te water". Intussen was Tim’s rechterhand zeer ontspannen, en kon hij er van alles mee doen, zowel op het dock als in het water. Terug in de auto na de therapie zei Tim dat zijn rechterarm nog nooit zo ontspanen heeft gevoeld. Dat geeft de burger moed.

Na een kleine tussenstop thuis, waren we rond 4 uur uitgenodigd bij Danny, een voetbal-teamgenoot van Bas bij DSOV (Vijfhuizen) die hier met zijn ouders Andrea en Mark en zijn zusje Kim op vakantie is. Dat was puur genieten en heel gezellig. We  zijn gaan varen op het Spaanse Water, waar we vanaf het water de indrukwekkende huizen konden bewonderen.

Na een kleine stop om te zwemmen of vissen voeren we het Spaanse Water uit, de zee op. Dat was een belevenis, om op topsnelheid langs de kust te gaan, langs de haven van Caracasbaai en het strand van Jan Thiel. Oma was vanwege zeeziekte thuisgebleven, en als ze ons vanaf de veranda had gezien, had ze weinig meer gezien dan een flinke streep in het water. Bij schemering voeren we de veilige haven weer binnen, Danny en Bas met een windkuifje in het haar. Die twee zaten samen op de punt van het schip, de golven trotserend, met een big smile op het gezicht. Meenemen naar de rest van het team jongens, die smile en die snelheid, dan kan de rest van het seizoen van DSOV E5 niet meer stuk!

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Dinsdag 24 februari. Wat een heerlijk begin van de dag! Om half negen reden we als "first car" deze morgen langs de bewaker van Cas Abou het weggetje op naar ons lievelingsstrand. Er was nog niemand, maar al snel kwamen de stoere duikers die hun boot soepel de zee in trokken, en in een mum van tijd wegvoeren.

Wij hebben als eenvoudige snorkelaars ook veel prachtige vissen gezien. Je hoeft zelfs bijna niet te snorkelen om ze te zien, zo helder is het water en zo dicht komen de vissen bij het strand. Wat verder uit de kust snorkel je tussen hele scholen fel geel-wit gestreepte vissen, trunkfish, en nog veel meer schitterende vissen waarvan we de namen niet weten.

Om weer op tijd bij de dolfijntherapie te kunnen zijn, aten we een broodje in ons koele Toyota-busje, dat trouwens regelmatig door zwaaiende mensen voor taxi wordt aangezien.

Bas mocht vandaag meehelpen op het dock, een mooie kans om alles eens goed van dichtbij te kunnen zien. Ook Tim genoot ervan om samen op het dock muziek te maken met de sambaballen, het was tenslotte de dag van de grote carnavalsparade.

Een korte stop bij Vreugdenhil, zoals alle winkels vroeger dicht vanwege carnaval, bracht ons vervolgens bij de kruidentuin van Dinah Veeris. Sinds een paar weken heeft zij op woendag een artikel  in de Telegraaf over het gebruik van haar kruiden bij allerlei kwalen. Lezers kunnen haar per email vragen stellen, waarvan er de laatste 3 weken al ruim 700 zijn binnengekomen. Een flinke klus om die allemaal te gaan beantwoorden! Lopend door haar kruidentuin krijg je vleugjes heerlijk ruikende kruiden voorbij waaien, die je na afloop ook in het winkeltje kunt kopen.

Als afsluiting van de dag aten we op verzoek van Bas Italiaans bij Il Forno. Onder een heldere sterrenhemel zie je met wat fantasie een Italiaanse kust, en het eten was in elk geval duschi.

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Maandag 23 februari, alweer de tweede therapieweek. Bas mocht vandaag naar zijn snorkel-uurtje een ouder meenemen om ook te komen snorkelen. Dat werd mama, die vol overgave meedeed. Er zwemmen in het snorkel-gebied heel wat vreemde vissen zoals grote platte roggen, een reuzenzeebaars en allerlei fel gekleurde en gestreepte kleinere visjes. Bas wees ook op een mooie zeester, nooit eerder live gezien!

Je wordt ervoor gewaarschuwd vooral niet het hek aan te raken. Daarachter wachten de haaien op een lekker vingertje als snoepje van de dag. We kwamen geheel intact weer boven drijven.

Tim was er na een weekend betrekkelijke rust weer helemaal klaar voor. In het water kwam de hoofd-therapeut verbaasd vragen of verbeteren van de rechterhand wel Tim’s doel was, immers, hij doet nu toch bijna alle oefeningen met rechts? Ja, zoveel kan er verbeteren als je er drie dagen even niet bij kunt zijn.

Tim blijft zeer gemotiveerd werken. Op het dock en ook binnen wordt de tijd nu verdeeld tussen oefenen met de rechterhand en met de benen. Het lijkt steeds makkelijker te gaan. Na afloop gingen we vrijwel meteen door naar Matthias, om voor de tweede keer te oefenen volgens de Bio-Feedback-methode. Dat werd een pittige sessie van 5 kwartier. De spierspanning in Tim’s arm was vrij hoog, dus het was lastig om de hand te ontspannen en te openen, wat je meteen terug zag op het scherm. Thuis gaan we ons eens rustig verder oriënteren op deze methode, om te kijken of het de moeite waard lijkt hier verder mee te gaan. Dat kan niet in Nederland, wel in München.

Inmiddels waren opa en oma komen lopen over het pad tussen Chogogo en het Sea Aquarium, een wandeling van een uur over de keien, met schitterend uitzicht op zee. Terwijl wij bij Matthias waren vulden opa en oma het vochtgehalte weer aan, gezeten aan de rand van een spectaculaire dolfijnenshow in het toeristendeel van het Sea Aquarium. Als familie van een "therapie-kind" hebben we 2 weken onbeperkt toegang tot alle shows en alle ruimtes van het Sea Aquarium, dus we zijn enorm verwend met wat we hier steeds kunnen zien.

Na eigenlijk een dubbele therapiesessie, was Tim toe aan uitrusten. Die rust duurde echter niet heel lang, want als Tim en Bas gaan kaarten met opa en oma om echte Antilliaanse guldens, komen er aardig wat decibellen vrij. Het is maar goed dat we aan de rand van het park wonen!

‘s Avonds volgde weer het geliefde ritueel van Bas: zwemmen in het donker. Deze keer ging opa mee, terwijl Ella en Tim even op bezoek gingen bij een collega van het werk, die ook in Chogogo logeert. Geniet nog van de laatste 2 dagen Jane, en vooral van het grootse carnaval morgenavond!

Morgen mag Bas mee op het dock als assistent van de trainers. Kan hij mooi alles van dichtbij meemaken en meehelpen. Nu eerst op tijd naar bed; morgenochtend willen we heel vroeg naar Cas Abou, ons lievelingsstrand. Mooi om alvast over te gaan dromen nu……………

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Vandaag was het de dag van de "family swim". De familie mag dan voor een keertje met de dolfijn zwemmen, in ons geval met Li-Na waar Tim altijd mee zwemt. Opa, oma en Bas waren de gelukkigen, en rond een uur of 1 gingen ze onder de deskundige leiding van Lisa, de dolfijntrainster, en Maike het water in. Dat valt nog niet mee als je nog nooit met flippers aan hebt gezwommen, maar na een korte instructie en wat oefenen ging het prima. Bas was de prof, en zwom meteen volleerd met Li-Na mee.

Opa en oma volgden snel. Je kunt "gewoon" rustig een rondje zwemmen, en Li-Na volgt je en komt naast je zwemmen. Zij krijgt instructies van de dolfijntrainster, en als je dan blijft zwemmen of de juiste gebaren maakt, is het echt genieten.

Zo vliegt een half uur om, en na de hoge sprongen over de stok was het alweer tijd om op het dock te klimmen. Een heel bijzondere ervaring rijker!

Na een drankje op een bounty-terras naast Mambo Beach maakten we er verder een rustige dag van, na de grote trip van gisteren. Een spelletje kaarten op de veranda, tot de schemering rond 7 uur inviel. En na het eten nog een frisse duik in het zwembad van Chogogo, omdat Bas steeds al zo graag in het donker wilde zwemmen, omdat het water dan zo warm is (?!).

Morgen begint Tim aan zijn tweede therapie-week, en wij met hem aan de laatste 5 dagen hier. De tijd gaat opeens snel, we gaan van elke minuut genieten!

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Zaterdag 21 februari. Vandaag is (o)pa jarig: 76 jaar! Volgens ma vanavond, was dit de meest merkwaardige verjaardag ooit. Het begon heel gewoon met koffie en gebak, zij het met een ietwat ander uitzicht dan vanaf het balkon op de Statensingel. Vandaag hadden we geen afspraak met Li-Na, dus de dag aan onszelf.

Op naar Westpunt, wat betekent dat we het hele eiland gezien hebben. Na Willemstad wordt alles anders: groener, vol metershoge cactussen, wilder en qua bebouwing behoorlijk leeg. Slechts hier en daar een klein dorpje met mooie namen als Krakeel, Barber en in het westen: Westpunt. Een kwartiertje voor Westpunt ligt het Nationale Park Shete Boka, waar de zee tegen de rotsen beukt, en je je in een soort zwart maanlandschap waant.

Vervolgens eten bij Jaanchie’s, een begrip op Curacao. Een restaurant zonder glas in de ramen, dus de kleine vogeltjes vliegen af en aan. De grote duiven worden weg gehouden door buiten voor de "ramen" dienbladen met voer op te hangen, dus waarom zou je als duif dan nog op een tafeltje gaan zitten pikken?

Bij het vermelden van de heuglijke dag, hief mijnheer Jaanchie (=Jan) meteen uit volle borst een welluidend lang-zal-hij-leven aan, waarbij enkele andere tafeltjes spontaan invielen. Feest dus, met ijs van het huis toe. We hebben overheerlijk gegeten: blote en gefrituurde garnalen, zeebaars en creoolse rijst met bonen. Verser kon het niet.

Uitbuiken deden we op het strand van Grote Knip, met af en toe wat spetters regen. Er was een sterke stroming, die zwemmen wat lastig maakte, en het water troebel van het zand. We hebben vandaag geen vis gezien, buiten die bij Jaanchie’s.

Nu is het 10 uur ‘s avonds, de tweede keer koffie met gebak is verorberd. Buiten op onze veranda is het nog steeds zo’n 25 graden, met een lekkere bries van zee. Tijd om wat te mijmeren over een geschikte verjaardagsplek voor volgend jaar. Deze hier wordt in elk geval bijgeschreven in de analen als zeer geschikt.

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Vrijdag 20 februari. Op verzoek van Tim een rustige ochtend; alleen Bas vertrok vroeg met taxibus Van Zutphen naar zijn Snorkelclub. Daar stond vandaag De Dolfijn op het programma, met een film en een dolfijnenshow. En natuurlijk daarna weer snorkelen!

De hele familie kwam Bas om 12 uur ophalen, waarna we heerlijk aten, aan de rand van de Caraibische zee, met uitzicht op toeristen die voor heel veel dollars 10 minuten met dolfijnen mogen zwemmen. Het filmpje daarvan is vervolgens tegen nog meer dollars te verkrijgen. Geen probleem, het loopt er storm. De crisis is niet mee op vakantie.

Tim had een mooi therapieprogramma binnen: laten zien hoe hij met 2 handen speelt op de DS. Vooral met de duim van de rechterhand gaan we verder oefenen. Op het dock was het ergo-programma een puzzel maken, die bleek te bestaan uit een foto van Tim en André! Dan pak je dus opeens met rechts je eigen hoofd, verrassend! Het laatste stukje in het water mochten we van dichtbij kijken op het dock. Schitterend om zo precies de gezichten van Tim en Li-Na in actie te zien.

Na de therapie op naar de struisvogelfarm. Een leuk en leerzaam safari-ritje langs de emoes en Afrikaanse struisvogels, aan de baai van Sint Joris. Vanavond vroeg naar bed, ter voorbereiding op het grote verjaardagsfeest morgen.

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.

Donderdag 19 februari. De dag begon met een bezoek aan Cas Abou, een echt bounty-strand ten westen van Willemstad, op een uurtje rijden. We hadden strand en zee bijna voor onszelf, dus alle gelegenheid voor snorkelles. Dat lukte oma An al best aardig, dus wordt morgen (elders) vervolgd. Bas was ook mee; we hebben afgesproken dat hij per dag kan kiezen of hij al dan niet naar de (echte) Snorkelclub gaat. Zie hier dus de broers met hun Fort-in-wording.

Om 12 uur riep Li-Na ons weer naar het CDTC, en het leek inmiddels wel of heel Curacao op de weg zat. Tussen 12 en 14 uur gaat iedereen thuis lunchen, dus kwamen we net iets te laat bij het Sea Aquarium aan. Tim heeft vandaag pittig geoefend, met 1 sessie op het dock in plaats van 2 korte, om niet 2x in en uit het water te hoeven.

Aansluitend was er de gelegenheid om met Matthias, een van de fysio’s, een voor Curacao nieuwe therapie te proberen: de Brucker-Biofeedback-methode. Het komt erop neer dat je via electroden op je spieren kunt zien op een scherm, hoe hoog de spanning in die bepaalde spieren is. Daardoor kun je gerichter en bewuster leren bewegen. Tim had meteen door hoe het werkt, en kon bewust proberen bepaalde armspieren te spannen of juist te ontspannen. Je ziet het effect van verkrampen meteen terug in een uitschieter omhoog in de grafiek, en ontspannen in een daling van de lijn. Het is dan nog wel heel erg moeilijk om de spanning te reguleren, maar in elk geval zie en begrijp je precies wat er met de spieren in je arm gebeurt. De filosofie is dat je daardoor steeds gerichter die spieren kunt aansturen.

Na deze introductie doen we maandag een echte sessie, zien wat er gebeurt.

Na al deze inspanningen was het hoog tijd voor ontspanning: kaarten met opa en oma op de veranda. Aansluitend heerlijk gegeten bij Chogogo, waar Tim in no-time een volwassen portie van 250 gram kipsate van de  gril plus pindasaus verorberde. Zeer verdiend!

PS. Klik met de linkermuisknop op de foto voor een groter formaat.